Tworzymy go w języku tureckim, poprzez dodanie końcówki -(y)i.

Oczywiście, biernik może przyjąć formę -i, -ı, u, -ü.

Film seyrettim. – Słuchający nie wie, o jaki film chodzi. Nie ma biernika.

Filmi seyrettim. – Słuchający wie, o jakim filmie jest mowa. Biernik jest, bo mówimy o czymś konkretnym.

Używamy:

  • Przy nazwach własnych, imionach.

İstanbul’u özledim. – Zatęskniłam za Stambułem.

Ayşe’yi özledim. – Tęsknię za Ayşe.

  • Przed innym rzeczownikiem niż podmiot, gdy znajduje się przed nim sıfat bu, şu, o, hangi, bazı, dünkü itp.

Ben bu kitabı okudum. – Przeczytałem tę książkę.

  • Przy zaimkach, poza “ne”.

Onlar beni bekliyor. – Oni czekają na mnie.

O neyi alıyor? – Co on bierze?

  • Gdy występuje “bir”, nie stawiamy biernika.
  • Przy niektórych czasownikach rzeczownik zawsze łączy się z biernikiem:

Seni seviyorum. – Kocham ciebie.

Otobüsü bekliyorum. – Czekam na autobus.

Podobne wpisy:
Tureckie OpowieściDurum Belirtme - Deklinacjapodstawy języka tureckiegoTworzymy go w języku tureckim, poprzez dodanie końcówki -(y)i. Oczywiście, biernik może przyjąć formę -i, -ı, u, -ü. Film seyrettim. - Słuchający nie wie, o jaki film chodzi. Nie ma biernika. Filmi seyrettim. - Słuchający wie, o jakim filmie jest mowa. Biernik jest, bo mówimy o czymś konkretnym. Używamy: Przy nazwach własnych, imionach. İstanbul'u...Strona o Turcji i jej mieszkańcach