Zaimki osobowe

Dodawane są w języku tureckim do rzeczownika/przymiotnika/czasownika.

 

Ben – ja –(y) im/ım/um/üm – sekreterim – jestem sekretarką

Sen – ty – sin/sın/sün/sun – sekretersin – jesteś sekretarką

O – on/ona/ono – nie dodajemy końcówki – sekreter – jest sekretarką

Biz – my – (y)iz/ız/uz/üz – sekreteriz – jesteśmy sekretarkami

Siz – wy/pan/pani/państwo – siniz/sınız/sunuz/sünüz – sekretersiniz – jesteście sekretarkami

Onlar – oni/one – lar/ler/nic nie dodajemy – sekreterler – są sekretarkami

 

Ben hastayım – Jestem chora.

 

Przeczenia tworzymy w języku tureckim poprzez dodanie değil+końcówkę osobową.

Ben hasta değilim. – Nie jestem chora.

 

Pytanie:

Tworzymy poprzez dodanie końcówki osobowej do mi/mı/mu/mü

Ben hasta mıyım? – Jestem chora?

O Ali mi? – Czy to Ali?

 

Jeżeli rzeczownik/przymiotnik kończy się na samogłoskę, wstawiamy wówczas przed końcówką osobową -y

Okuldayım – Ja jestem w szkole.

Tagged .

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *